Sermons & Teachings

Fasting and Prayer

Fasting belongs to the life of the Church. It is not merely a change in diet, a punishment imposed upon the body, or a religious achievement by which we prove ourselves better than others.

Through fasting, the Christian learns to restrain the body, guard the senses, correct sinful habits, and turn the heart more attentively toward God.

"But thou, when thou fastest, anoint thine head, and wash thy face; That thou appear not unto men to fast, but unto thy Father which is in secret: and thy Father, which seeth in secret, shall reward thee openly." — Matthew 6:17–18

These words appear in the Sermon on the Mount. Christ warns against fasting for praise or public recognition. True fasting is offered secretly and humbly before God.

Fasting within the life of the Church

The Christian does not invent an individual fast according to personal enthusiasm. We fast together with the Church on Wednesdays and Fridays, during the appointed fasting seasons, and before receiving Holy Communion according to pastoral guidance.

The fast is not separated from the Divine Liturgy, Confession, Holy Communion, prayer, mercy, and reconciliation. All these belong to one life in Christ.

According to each person's strength

The Church offers one common ascetical direction, but its pastoral application may differ according to age, health, physical condition, work, family responsibilities, and spiritual maturity.

A person who cannot keep the full rule should not abandon fasting completely. Neither should someone impose extreme practices upon himself without a blessing. The proper path is humility, consistency, and consultation with the priest or spiritual father.

Beginning gradually

A person who has not fasted regularly should begin carefully. It is better to keep a modest rule faithfully than to begin with excessive strictness and abandon it after a few days.

The purpose is not to perform an impressive act, but to establish a way of life that leads to repentance.

Bodily and spiritual fasting

Fasting from food is necessary, but it is not sufficient. The mouth must also fast from condemnation, lying, gossip, anger, and harsh words. The eyes must fast from impurity. The mind must fast from judgment, pride, and evil thoughts.

Prayer gives fasting its spiritual direction. Without prayer, fasting can become only a diet. Without repentance and mercy, it can become a source of pride.

"But I keep under my body, and bring it into subjection: lest that by any means, when I have preached to others, I myself should be a castaway." — 1 Corinthians 9:27

In this passage, the Apostle compares the Christian struggle to the discipline of an athlete. The body is not hated or destroyed; it is trained so that the whole person may serve God.

Canonical foundation

The Apostolic Canons protect both the common fast of the Church and the proper observance of Sundays and feast days. They show that fasting is not private experimentation, but part of the ordered life of the Christian community.

The purpose of fasting is purification, watchfulness, freedom from the passions, and a deeper hunger for God.

МАКЕДОНСКИ

Постот и молитвата

Постот припаѓа на животот на Црквата. Тој не е само промена на исхраната, казнување на телото или религиозно достигнување преку кое докажуваме дека сме подобри од другите.

Преку постот, христијанинот се учи да го воздржува телото, да ги чува сетилата, да ги исправува грешните навики и повнимателно да го насочува срцето кон Бога.

„А ти, кога постиш, помажи ја главата своја и измиј го лицето свое, па да се покажеш дека постиш не пред луѓето, туку пред својот Отец, Кој е во тајност; и твојот Отец, Кој гледа тајно, ќе те награди јавно." — Матеј 6:17-18 (Гаврилова 1990)

Овие зборови се дел од Беседата на гората. Христос предупредува да не постиме за пофалба или човечко признание. Вистинскиот пост се принесува тајно и смирено пред Бога.

Постот во животот на Црквата

Христијанинот не измислува личен пост според сопствената ревност. Постиме заедно со Црквата во среда и петок, во определените пости и пред Светата Причест, согласно пастирското раководство.

Постот не се одделува од Светата Литургија, Исповедта, Светата Причест, молитвата, милосрдието и помирувањето. Сето тоа припаѓа на еден живот во Христос.

Според силите на секој човек

Црквата дава една заедничка подвижничка насока, но нејзината пастирска примена може да се разликува според возраста, здравјето, телесната состојба, работата, семејните обврски и духовната зрелост.

Оној што не може да го држи целото правило не треба целосно да се откаже од постот. Но, исто така, никој не треба самоволно да си наложува крајни подвизи без благослов. Правилниот пат е смирение, постојаност и советување со свештеникот или духовниот отец.

Постепен почеток

Оној што досега не постел редовно треба да започне внимателно. Подобро е верно да се држи поскромно правило отколку да се започне со претерана строгост и по неколку дена сè да се напушти.

Целта не е да направиме впечатлив подвиг, туку да воспоставиме начин на живот што води кон покајание.

Телесен и духовен пост

Постот од храна е потребен, но не е доволен. Устата треба да пости од осудување, лага, озборување, гнев и груби зборови. Очите треба да постат од нечистотија. Умот треба да пости од осудување, гордост и лоши помисли.

Молитвата му дава духовна насока на постот. Без молитва, постот може да стане само диета. Без покајание и милосрдие, тој може да стане извор на гордост.

„Туку го истоштувам и го поробувам телото, да не би ненамерно, проповедајќи им на другите и сам да станам негоден." — 1 Коринтјаните 9:27 (Гаврилова 1990)

Во овој дел апостолот го споредува христијанскиот подвиг со дисциплината на еден натпреварувач. Телото не се мрази ниту се уништува, туку се воспитува за целиот човек да Му служи на Бога.

Канонска основа

Апостолските канони го чуваат и заедничкиот пост на Црквата и правилното празнување на неделите и празниците. Тие покажуваат дека постот не е приватно експериментирање, туку дел од уредениот живот на христијанската заедница.

Целта на постот е очистување, будност, ослободување од страстите и подлабок глад за Бога.

← Back to Spirituality

Portal Pascha